حسن سهولی
ذخیره های بی شمار تخیلی، در تجلی ذخیرهای زبانی ای ممکن، اما غیر رایج که نه تنها قراردادی بودن واژه ها، بلکه قالب همنشینی را هم تصدیق می کند؛ تصدیقی که تصورش دشوار است و زبان را با فلسفه پیوند می زند. قدرت همنشینی از یک طرف و از طرفی، اثبات این که میان فیزیک واژه ها و معنای آن ها هیچ رابطه ی ذاتی نیست، بلکه تا هست و بوده، قراردادی اند و حتی ساز و کار همه ی نقش های برکاغذ را کوچک ترین عنصر ارتباط، به معنای حیات می آورد؛ حیاتی که به درون متن سر می کشد و بینش درونی را - بافضایی که شاید عمومی هم به لذت نیندیشد، اما به تفکر وادارد - حادثه می کند؛ حادثه ای که باید در آن به قضاوت نشست و دوباره سرکشیدش، چه موفق چه ناموفق!
و این همه کارواج کوچک ترین واحد زبان، در پدید آوردن ساخت آوایی با جانشینی آوای دیگر با محوریت شاعر که در ظاهر شکل می گیرد و به درون نقب می زند و ازدرون به بیرون تا در این مسیر، نه تنها"خواندیدنی " ، بلکه «خوانی دیدنی» پر از رنگ های معنازاد، درکمال پیچیدگی و اوج گستردگی میسر سازد.
