یاداشتی برشعرمحمدعلی حسنلو
ماه ناآرام
ماهیان ذوق زده
دردوردست
توفان ها عجیب سر به زیر شده اند
موج ها
سرخم می کنند به نام تو
دریا امشب
آوازی طولانی درسردارد
بوی آتش
پیچیده درانگشتانم
زیباست
حضوری که توبرشن ها بخشیده ای
وازه های صمیمی وساده زبان ساده ی شعررا پدیدآورده اندودلنشینی وجذابیت خاص به شعربخشیده اند.فضای شعروتصویرهای زیبای شعرنیزمدیون همین وازه ها ی جذابندکه درایستگاه خودقرارگرفته اندونه جایگاه!زیراخیزش تصویری وزبانی فقط دربعضی ازمعدودبندهای شعروازه هارادرجایگاه خودمی نشاند.مانند
"بوی آتش
پیچیده درانگشتانم"
ویا
"توفان هاعجیب سربه زیر شده اند"
شعر بیشتردرنیم دایره ی صنعت خودنمایی می کند .نیمی دیگرشاعراست وتخیلش دردنیایی که حضورش فیزیکی نیست وهمه ی اتفاقاتش درمحیطی دورازدسترس پدیدمی آیدکه دریک چرخش وتغیرراوی دردوموضع شعر واحساس وحدت باطبیعت ومعشوق شعرراباتصویروفضایی دیگرروبرو می کندکه به قرینه ی ساختاروفرم شعرزبان وتصویردرفرایندی بسیار صمیمی ساده وجذاب آفرینش شعررارقم می زنند.
حسن سهولی
